De meeste lezers weten wel dat ik er als schrijver een dubbel leven op na houd. Als eerste heb je mijn persoonlijke blog, waar je mijn alledaagse gedachtengang kan volgen. En daarnaast heb je deze weblog waar ik mijn gedachten in verband met mijn HIV status en alles daaromtrend neerzet.
Op die andere blog heb ik eerder deze week mijn idee over ‘liefde is‘ neergeschreven.
Maar dat heeft me nu wel verder laten denken.
De kerel waar ik het over heb in die eerdere post, is negatief. -Hij weet ondertussen wel dat ik hem beter wil leren kennen. En weet ook dat ik positief ben. Op het eerste zicht heeft hij daar geen problemen mee.
Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik er een ‘probleem’ mee heb.
Een angst eerder.
Een dubbele angst zelfs.
Aan de ene kant ben ik bang dat ik terug gekwetst kan worden. Dat ik alle miserie en pijn van toen terug moet doorgaan. Ik ben bang dat ik mezelf opdring, en hem ondertussen wegjaag. Dat ik wanhopig overkom…
Anderzijds ben ik bang. Bang dat als ik hem beter leer kennen, dat als we terug in bed zouden belanden, als er ooit iets zou groeien… Dat ik hem op de een of andere manier besmet.
Het idee alleen al maakt me radeloos. Zorgt ervoor dat ik mezelf de gedachte voorhoud om die gevoelens terug te verdringen, te ontkennen, te doen alsof ze er niet zijn.
Al was het maar alleen om te voorkomen dat ik zijn leven niet verkloot!
Het idee dat een 19 jarige seronegatieve kerel iets serieus zou beginnen met een 26 jarige seropositieve kerel is raar.
Ik kan mezelf met moeite voorstellen dat ik me ooit op m’n gemak zou voelen. Dat ik dan die angsten weg zou krijgen…
Maar ondertussen zit hij er wel. in mijn hoofd dan. Ik zit vaak genoeg te hopen om hem terug te zien… Te denken dat ik hem echt wel beter wil leren kennen. Maar wat voor nut heeft dat als ik weet dat ik steeds in angst zal zitten…
Vrienden zeiden me deze week dat ik van het gevoel moet genieten, dat het een zaligheid is waarvan je hoopt dat ze eeuwig blijft duren, maar weet dat mooie liedjes niet lang duren!
Ik weet dat ze het goed voorhebben met me, en dat ze met me inzitten…
Maar door hun hoofd gaat niet steeds die alarmbel af die me eraan herrinerd dat ik poz ben.
Zij hebben niet dit ***** virus in hun lijf zitten,
Dat desondanks alles toch maar weer es ervoor gezorgd heeft dat het m’n hele leven nr de klote kan helpen!
Virussen en liefde…
Ze zijn allebei klote!
Hoi, ik zit in een soortgelijke situatie.. Ik ben poz, mijn vriendje is negatief… En idd. Die angsten duiken regelmatig op… Maar het goede, leuke gevoel overheerst, voor ons allebei… Voorzichtig zijn is de boodschap.. En ik weet dat het makkelijker gezegd is als gedaan, maar toch, het lukt… Je kan gewoon niet altijd even uitbundig te keer gaan als voorheen
Dus ja, afwegen wat jullie het belangrijkste vinden… elkaar of wilde, ruige seks, waar wel eens iets mis durft lopen… Ik kies voor elkaar…
Ik ben zelf donderdag onerwacht positief getest. Had/heb al 3 jaren relatie. Vriendje gelukkig niet besmet geraakt, wonder boven wonder. wonderen geschieden. Momenteel heel rare situatie waar ik geen raad mee weet. Hij blijft me gek genoeg steunen maar ben bang dat hij gewoon zichzelf sterk houdt voor mij. Kunnen jullie ons mss eens vertellen hoe jullie dat ervaren hebben?